Elbette, NSF ve IBM kararları içsel bir boşlukta alınmadı. Önlerinde, bazı üniversitelerin bilgisayarları ne denli akıllıca ve ileri görüşlü biçimde kullanabildiğine dair önemli kanıtlar vardı. Kuşkusuz M.I.T., Bush analizöründen başlayarak Whirlwind üzerinden günümüzdeki bilgisayar açısından zengin ortama uzanan süreçte, bu makinelerle üniversitelerin gerçekten de harikalar yapabildiğini incelemek isteyen herkes için kanıtlar sunmuştur.
Artık bilgisayarlar üniversitelerde genel olarak erişilebilir olduğuna göre, oradaki amaçlarının değerlendirilmesinin zamanı gelmiştir.
Üniversitelerde Bilgisayarların Amaçları
Her şeyden önce, günümüzdeki temel amaç, üniversitenin araştırma programından doğan hesaplamaları yapmaktır. Bu araştırmaların bir kısmı bilgisayarı marjinal düzeyde kullanır—araştırmanın yürütülmesi sırasında ortaya çıkan hesaplamalar için. Bazı kullanımlar bilgisayarın tam zamanlı katılımını gerektirir; örneğin simülasyon çalışmaları ve bazı sayısal analiz araştırmaları. Eski kategoride başlayan bazı araştırmalar, sonrasında ikincisine evrilir. Tersi eğilimle daha seyrek karşılaşılır. Ne yazık ki, bazı kullanımlar yalnızca bilgisayar mevcut olduğu için gerçekleşir ve bundan daha yüksek bir amacı yokmuş gibi görünür.
Bu araştırmaların bir kısmı oldukça önemlidir. Bazı kullanımlar, muhtemelen araştırmanın ilan edilen hedefinden daha derin ve doğrudan bir etki yaratacak hesaplama teknikleri geliştirir. Lisansüstü araştırmalarda bilgisayar kullanımının artışına tanıklık eden bir durum olarak, psikolojik ve fiziksel bilimlerde ve mühendislikte M.S. ve Ph.D. tezlerinin giderek daha büyük bir yüzdesi, bilgisayar tarafından üretilmiş tablolara ve yaklaşık denklem çözümlerine atıfta bulunmaktadır.
Çoğu üniversite hesaplama merkezi, üniversite bilgisayarlarında bir yıl içinde başarıyla yürütülmüş ya da sürmekte olan fiziksel, biyolojik ve ekonomik bilimlerdeki uygulamaların çeşitliliğini belgeleyen yıllık raporlar üretir. Liste ve sonuçların bir kısmı oldukça etkileyicidir. Bunlar, bilgisayarın üniversitedeki rolünün değerine tanıklık eder. Büyük olasılıkla bu kolaylık, yalnızca birkaç yıl içinde, fiziksel, psikolojik ve ekonomik bilimlerdeki herhangi bir üniversite araştırma programının kesinlikle vazgeçilmez bir parçası olarak düşüncemizde kalıcı biçimde yerleşecektir.
Sayısal Analiz
Araştırma öğrencilerinin bilgisayarla uzun süreli temasının bir sonucu olarak, sayısal analize olan ilgileri artmış ve artık bilgisayara sahip tüm üniversitelerde bu konuda dersler sunulmaktadır.
Bu derslerin çoğu klasik sayısal analiz üzerinedir. Azı bilgisayarla sürekli teması gerektirir ya da teşvik eder. Bunun bir nedeni, öğrencilere programlama öğretmek için gereken sürenin sayısal analiz için ayrılabilecek temas saatlerini ciddi biçimde azaltmasıdır; diğer bir nedeni ise makine zamanının—gerek süre gerekse sıklık açısından—mevcut olmamasıdır.
Bu ciddi bir eksikliktir; bunun nedeni, sayısal analizin bilgisayarsız öğretilememesi, takdir edilememesi ya da öğrenilememesi değildir. Aksine, bir öğrenci sürekli programlama yapıyorsa, program yazma çabasını, akıcı olmamız beklenen herhangi bir iletişim biçiminin gerektirdiği düzeye indirmek mümkündür (örneğin İngilizce yazmak). Ayrıca, öğrencilerin kişisel olarak ilgilendiği ve hiçbir kara tahta ya da ders kitabı örneğinin yapamayacağı şekilde konuyu açıklayan gerçek problemler aracılığıyla, bir alanın önemli gelişmelerini ortaya koymak mümkündür.
Carnegie’de iki dönemlik son sınıf sayısal analiz dersi, her öğrencinin çeşitli problemlere ait yaklaşık yirmi sayısal çözümü programlamasını ve çalıştırmasını gerektirir. Ancak bu sayı bile arzu edilene yakın değildir.