[6. sayfadan devam]
Nükleer silahların New York, Londra, Moskova, Paris, Washington vb. şehirleri yok etmediğinden emin olmak, kuşkusuz gerçek ve önemli sorunlardır.
Bir Ulusal Bilimler Akademisi
E. F. Cooley
Far Hills, N.J.
Amerika Birleşik Devletleri daha fazla yetişmiş mühendise, bilgisayar uzmanına, araştırma bilim insanına ve her türden eğitimli bilimsel yeteneğe ihtiyaç duymaktadır. Bunları elde edebilmek için bu alanda daha fazla öğretmene sahip olmamız gerekir. Hem nicelik hem de nitelik açısından yetişmiş bilimsel yetenek konusunda Rusların gerisinde kaldığımız giderek daha açık hâle gelmektedir. Bu durumu iyileştirmeye yönelik etkili önlemler ortada görünmemektedir; köklü adımlar gereklidir. Öğretmek üzere bir yetenek seferberliği ve eğitilmek üzere yüksek yetenekli gençlerin seferberliği tek yol olabilir. Ancak önce daha kabul edilebilir bir yöntemi ele alalım.
Bu ülkenin tarihinde belirli zamanlarda, West Point’teki Askerî Akademi, Annapolis’teki Deniz Harp Okulu ve şimdi Colorado’daki Hava Kuvvetleri Akademisi’nin kurulmasıyla askerî liderlerin yetiştirilmesinin gerekli olduğu düşünülmüştür. Bu başarılı örnekleri izleyerek bir Ulusal Bilimler Akademisi kurmak mantıklı görünmektedir.
Her biri 5.000 öğrenci kapasiteli 12 şubesi olan bir Ulusal Bilimler Akademisi hayal edin. Her şubeyi öncelikle nüfus esasına göre ülkenin farklı bir bölgesine yerleştirin. Nitelikli kız ve erkek öğrencilere öğrenim ve yaşam giderlerini sağlayın; karşılığında mezuniyetten sonra üç yıl öğretmen veya araştırmacı olarak hizmet etme sözü alın. Onları eğitecek nitelikli bir kadroyu, belki de diğer kurumlardan ve sanayiden yapılacak bir görevlendirme ile sağlayın. Hem öğretmenlerin hem de öğrencilerin kalitesini yüksek düzeyde tutun. Böyle bir plan neden zorlanmasın?
Özel ve eyalet öğrenim kurumlarının bu plana karşı tutumu büyük ölçüde muhalefet olabilir. Ancak Federal fonlarla desteklense bile, bu işi tek başlarına yapmalarının bütünüyle imkânsız olduğu görülmektedir. Bilimsel eğitimi genişletmeleri için sübvanse edilseler bile, gereksinimi bir Ulusal Bilimler Akademisi kadar tatmin edici biçimde karşılayabilecekleri olası görünmemektedir. Belki de özel kolejlerin başındaki bazı eğitimciler, bu ağır sorumluluğun hafifletilmesi açısından bu planı memnuniyetle karşılayacaktır. Hatta, ilk 12 şube tam olarak faaliyete geçmeden önce 12 şubeye daha ihtiyaç olduğu kabul edilirse şaşırtıcı olmaz.
Bu planı aşırı derecede disiplinleştirme olarak sınıflandıracak olanlara şunu söylemek isterim ki, disiplinleştirmeye benden daha fazla karşı çıkan kimse yoktur. Ancak bana öyle geliyor ki, bundan daha az köklü yöntemler zamanında etkili olmayacaktır.
Ne Düşünüyorsunuz?
I.
Walter E. Misdom’dan
Minneapolis, Minn.
Yeni "Editörün Masasından" köşenizi içtenlikle onaylıyorum. Özellikle daha fazla araştırma görmek istiyorum — bugüne kadar kurulmuş ve sipariş edilmiş bilgisayarların yeni bir listesi nasıl olur? Kişisel olarak uygulamaları anlatan ve bilgisayar satın alma ya da kiralama karşılaştırması gibi konuları ele alan makaleleri seviyorum; genel eğitimle ilgili olanları ise onaylamıyorum.
COMPUTERS and AUTOMATION, Nisan 1960
II.
Norman E. Polster’dan
North Wales, Pa.
Computers and Automation dergisini beğeniyorum ve bilgisayar alanındaki insanlarda toplumsal sorumluluğu teşvik etmek için yaptıklarınızı takdir ediyorum.
III.
Charles D. Spangler
Hollywood, Calif.
Bu kadar çok teknik bilginin bu denli okunabilir bir biçimde sunulduğu sizin gibi bir dergiyi okumak bir zevktir.
IV.
David M. Summers
Worcester, Mass.
Üzülerek söylemeliyim ki "Computers and Automation" iyi bir derginin olması gerektiğini düşündüğüm şeyin oldukça gerisinde kalıyor. Çok daha fazla teknik ve değerli bilgi sunmalısınız. Sanatsal mizanpajınız 1920’leri andırıyor. Neden bu kadar az resim kullandığınızı anlamıyorum. Ayrıca yayımladığınız sözde "referans bilgilerini" dünyada kim gerçekten kullanıyor?